Powtarzamy dziś ciągle, że żyjemy w trudnych, nieprzewidywalnych czasach.
35 lat temu, gdy Ukraina ogłaszałа swoją państwową niepodległość, czasy były również nieprzewidywalne i trudne. Zbudowany po II Wojnie światowej układ sił właśnie się rozpadał stwarzając szansę krajom, wspólnotom, narodom z własną kulturą, historią, z niepodważalnym pragnieniem samodzielności i odrębności aby zaistnieć.
Na ten moment od stuleci czekało społeczeństwo ukraińskie, które mimo powszechnych represji, mimo systemowego niszczenia jego kulturowej i językowej unikatowości, ciągłego pozbawiania elementarnych praw i godności nie straciło tego najwspanialszego ludzkiego pragnienia - być wolnym.
To pragnienie wolności, godności, troski o własny język i kulturę jest również tak silnie bliskie społeczeństwu polskiemu. Dlatego też uważamy, że w chwilach największej próby, w powtarzających się ciągle czasach trudnych, Polska i Ukraina powinny: trwać solidarnie, potrafić siebie wspierać i móc na siebie liczyć. Mimo różnic, nieporozumień i podziałów, odważnie patrzeć w przyszłość i projektować ją w kluczu wzajemnego słuchania, uważności i dialogu.
35 lat temu nie do wyobrażenia była cena niepodległości, którą płaci dzisiejsza Ukraina. Chylimy przed nią czoła i nie ustajemy w głębokim przekonaniu, że Ukraina zwycięży. I że ukraińskie pragnienie wolności, niepodległości, niezaprzeczalna ukraińska odwaga, będą ważnym elementem budującym wspólną Europę naszej przyszłości.
Niech żyje Ukraina!
Niech żyje Polska!
